Er zit wijsheid in de opbouw van deze pelgrimage. Dat is ook niet zo verwonderlijk, want hij is meer dan 1000 jaar oud, dus de slijpsteen van de tijd heeft hem tot een werkelijk 'mentale reis' gemaakt. Het is geen wandeling van A naar B waarbij je even 88 tempels aandoet. De afstand tussen de tempels, de keuze om de pelgrim te laten klimmen of niet, de landschappen waarin hij loopt, alles draagt bij aan een soort 'cadans' die ik de eerste keer al voelde, maar nu weer en waar ik mij graag aan overgeef, want het doet iets met me.
Bijvoorbeeld: het eerste parcours vind plaats op vlak land en de tempels staan dicht bij elkaar. Als je daar twee dagen over doet, kun je lekker 'tempel-oefenen' zal ik maar zeggen en bovendien kun je de beentjes warmlopen. Sommigen - ik dus - denken dan: 'Nou dat doe ik wel even. die pelgrimage, dat is wel mijn ding'. Maar de derde dag wordt je zwaar gefucked, want je gaat, bij tempel 11 opeens over een afgstand van13km 600 meter de hoogte in, waarbij je tussendoor dus wel lekker 4 keer stijgt en 3 keer daalt. Je hemstrings lopen te kermen, je hijgt als een volwassen beer en tegen de tijd dat je bij de 12de tempel, hoog in de bergen bent, weet je het: dit gaat zwaar worden, ik zeg al niets meer.
Op tweederde van die helse klimpartij - die door velen als de ergste van de tocht wordt beschouwd - is er een moment dat ik voor de derde keer een stuk berg beklim - 'beklauter' is tegen die tijd een betere uitdrukking - en ik besef, dat er nog een derde afdaling volgt en een laatste helse klimpartij gewoon daar achteraan komt. Opeens realiseer ik me dat mijn z.g. 'vrolijke anticiperen' op alles wat ik tot nu toe meemaak geen professionele tactiek is van de geoefende hiker - die ik helemaal niet ben - maar dat de controller in mij stiekem zijn werk doet. En die verliest op dit moment zijn zeggenschap. Er valt namelijk geen ruk te controleren, want wat hier gebeurt is volledig onvoorspelbaar en ik heb maar af te wachten hoe lang ik pijn moet lijden. Op dat moment, precies dan, kom ik bovenaan en tussen de brandende waas van het zweet in mijn ogen verschijnt opeens een stenen trap. Een stuk of 50 oude treden op de schaduwzijde van de berg. Wat mij op dat moment ontroert is dat bovenaan die trap, beschut door een reusachtige boom, een levensgroot beeld van Kobo Daishi mij staat aan te kijken. Ik hebt zijn beeltenis al een aantal keren gezien in de tempels - jas aan, hoedje op, matje op de rug; de 'reis-heilige' - en nu kijkt hij me opeens aan met zo'n blik van: 'Begrijp je het nu, Ingmar? Onwillekeurig mompel ik: ,Oke, I got it'. Maar oh, zoete slimmigheid van het ego... Ik ben nog steeds de held in mijn eigen theater en er zullen momenten in de tocht komen, die nog veel zwaarder gaan uitpakken. Ik begrijp er gewoon nog helemaal niets van.
Ik leer op deze pelgrimstocht dat elk moment dat ik denk dat ik het proces begrijp, of een inzicht heb in hoe ik met mijn lijf moet omgaan; elke keer dat ik denk de controle te hebben, dat er dan iets gebeurt, iets onverwacht, dat mijn verwachtingen onderuit haalt. Dus ik leer door de weken heen, elke keer dat ik een verwachting uit spreek 'Oke Kobo Daishi, wellicht' er bij te zeggen.
Het is de kunst van het loslaten. Ik leer dat op deze reis. Een van de eerste keren dat dit besef voortijdig in mijn bewustzijn komt, is als ik bij tempel 11 aan die kwelling begin. Ik leer na 3 bochten (de moed zinkt mij bij elke nieuwe bocht meer in de schoenen) een gouden regel, die mij bij alle volgende beklimmingen goed zal helpen: kijk niet omhoog. Ik loop. Met mijn zware bagage. Ik zweet, mijn voeten doen pijn en mijn knieën steken. Ik heb dorst en ik heb geen zin meer. Door niet omhoog te kijken, vergeet ik dat ik nog verder moet en ik beland in het moment; hoe zet ik mijn voeten neer? Hoe haal ik adem? Wat is het ritme van mijn stappen? Hoe plaats ik mijn voeten op de diverse rotsblokken? Hoe is mijn houding en praat ik vooral niet in mijzelf? Dit zijn essentiële checkups, die ik alleen maar bewust ben door 'boven' te vergeten. Ik laat de controle over het parcours los en opeens ben ik 'vrij'.
Ik voel me bovenaan gekomen echt gelouterd. Ik zweet minder, ben minder moe en kijk niet meer op tegen zo'n zware beklimming.
No comments:
Post a Comment